Boekgegevens
Titel: Bloemen van Nederlandsche dichtkunst: voor de jeugd
Auteur: Ouwersloot, D.; Lastdrager, Abraham Johannes
Uitgave: Amsterdam: J. Immerzeel Jr, 1834
2e dr; 1e uitg.: 1826-1827
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: 1061 H 12
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200027
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Nederlandse letterkunde
Trefwoord: Bloemlezingen (vorm), Gedichten (teksten)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Bloemen van Nederlandsche dichtkunst: voor de jeugd
Vorige scan Volgende scanScanned page
on geluk ki rie ou ue room, iÖ7
ErWn 7.^11 goedheid in de roede, die u slaat.
Zijn liefde wnnlit de smart ten grenspaal aan het kwaad.
Aeh! is hier de Ouderdom , na zulk een jeugd , te vreezen ,
Kan hij niet zalig zijn—hij kan nog nuttig wezen.
HET WELBESTEDE LEVEX
I) e bron der meeste weèn , die met de jaren stegen ,
Is niet in d'ouderdom , maar in den mensch gelegen.
Dezelfde grijsheid , die der deuird nog roosjes biedt ,
Scherpt ieder' distel voor de wroeging en 't verdriet.
Een Avelbestede jeugd, een nuttig manlijk leven.
Zal aan den ouderdom de zf)etste vruchten geven;
Terwijl verkrachte deugd , aan zingenot gepaard ,
Met veertig jaren reeds den zwakken grijsaard baart.
Wie hier nog jong , gezond , en rijk in eedle krachten,
Den nutten zaaitijd oni een' zweetdrop dorst verachten.
Ziet treurig bij den oogst zijn veld vol dorens staan ,
En ach! de tijd vloog neen — zijn krachten zijn vergaan!
Het kalm herdenken, dat den eedlen mensch kan streel ea ,
Doet hem in al het wee der bangste wroeging deelen.
Natuur %erg:mt hem rust, zijn zwakheid eiscbt haar heul.
Zijn hart ontvlugt haar, en die rust strekt hem ten beul.
Hij moet ondanks zich zelv' op nagedachten teren ,
Kn voelt door elk van haar zich op het diepst verneèren.
De tegenwoordigheid is ledig, zonder vreugd.
*t Voorleedne gnnit hem aan en wreekt op hem de deugd.
Door wijsheid eens bestuurd en kiesch in zinvermaken,
Had hij al 't heil der aard' hier jaren kunnen smaken ,
Kn dan waar de ouderdom zijn' rijpgeworden geest
De rusttijd der natuur, haar zoetste wensch, geweest.
Ach ! nu verzwolg hij in één dag het heil van jaren ,
Kn bleef wanhopig op het ledig' uitzigt staren.
Hij noemde woeling vreugd , bedwehning zoet irenot ,
Ontwaakte, zag zijn' waan, en lasterde zijn' God !;•
r. kkith.