Boekgegevens
Titel: Kort-begrip der kerkelijke geschiedenis, van de Hemelvaart van Onzen Heer Jezus Christus, tot de wederkomst van paus Pius VII te Rome, in het jaar 1814
Auteur: Lhomond, Charles Francois; Maaseland, Adrianus van
Uitgave: 's Bosch: J.J. Arkesteyn, 1825
2e dr; 1e uitg.: 1822-1823
Opmerking: Vert. van: Histoire abrégée de l'église. - 1787
Dl. 2 o.d.t.: Kort begrip der kerkelijke geschiedenis, van de Hemelvaart van Onzen Heer Jezus Christus, tot de wederkomst van paus Pius VII te Rome, in het jaar 1814
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: NOK 09-665
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200017
Onderwerp: Theologie, godsdienstwetenschappen: kerk- en dogmengeschiedenis: algemeen
Trefwoord: Kerk, Geschiedenis (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Kort-begrip der kerkelijke geschiedenis, van de Hemelvaart van Onzen Heer Jezus Christus, tot de wederkomst van paus Pius VII te Rome, in het jaar 1814
Vorige scan Volgende scanScanned page
( 141 ) \
dat zij eonc goddeloosheid, eene godslasfering was. De
geioofskrcet stelde zich tegen die nieuwe leer. De H.
Alexander trachtte eerst om Arius door liefderijke ver-
maningen weder op den regten weg te brengen, en hij
oefende met hem het uiterste geduld; maar ziende, dat
zijne zachtzinnigheid en zijne vaderlijke vermaningen niet
hielpen, en dat de goddeloosheid zich begon te versprei-
den, sprak hq haar openlijk met kracht tegen, cn hij
<decd den aartsketter in eene Synode, beslaande uit al
zijne onderhoorige Bisschoppen, in den kerkdijken ban;
hij schreef hetgene, wat er gebeurd was aan deu Paus,
en aan al dc Bisschoppen van de wereld, om hen te
waarschuwen wegens het gevaar, hetwelk de Kerk be-
dreigde, en om zijn uitgesproken vonnis meerder gew'igt
bij te zetten. Deze slag verschrikte Arius , maar veroot-
■ moedigde hem niet; hij begaf zich naar Palestina,
waar hij zich eenigen aanhang maakte: vandaar ging hij
naar Nicomediê, waar de keizer zich gewoonlijk ophield,
'i en hij had de behendigheid, den Bisschop Eusebius tot
zijne partij over te halen, die zijn voornaamste steunsel
>( werd. Hierdoor stouter geworden, deed hg alle moeite
g om zijn goddeloos stelsel onder hel geringe volk te ver-
'g spreiden: tot dit einde stelde hij gezangen op, waarin
'il hij zgne dwalingen liet invloegen. Door dit gemakkelgke
si middel zoog het volk het vergif in, hnna zonder het te
merken. Dc keizer vernam met droefheid deze ongelukkige
g verdeeldheid; hij sprak er over met Eusebius, die hem
ia om den tuin leidde door te zeggen, dat dit ongeluk al-
h leen kwam door den afkeer die de Bisschop Alexander
? van den Priester Arius had; Eusebius voegde er bij,
^ dat zgne godsvrucht vorderde, om er den voortgang
t van te stuiten, door aan beiden er het stilzwijgen van
I op te leggen. Constantinus , aldus bedrogen, meende
ï| dat het genoeg was om aan Alexander en aan Arius
§1 te schrijven, om hen weder tot .eensgezindheid van ge-
ivoelens te vermanen. Met dit inzigt zond hij Osius,
Bisschop van Cordua, in wien hij een bijzonder vertrou •
wen stelde^ naac Alexandrië'. hg was een eerwaardige