Boekgegevens
Titel: De globe: aardrijkskundig schetsboek voor school en huis
Auteur: Bos, P.R.
Uitgave: Groningen: J.B. Wolters, 1880
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 200 E 3 (atlas)
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200007
Onderwerp: (Sociale) geografie, cartografie, planologie, demografie: (sociale) geografie: algemeen
Trefwoord: Geografie, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De globe: aardrijkskundig schetsboek voor school en huis
Vorige scan Volgende scanScanned page
246
(
wat nu niet gelukte, kan bij eene volgende gelegenheid gebeuren. De oude
vrouw belooft nu twintig in plaats van zeven rozenkransen. — Dat zijn
scènes, die men in de kleine steden en dorpen van Italië ieder oogenblik
kan bijwonen.
In Pallanza namen wij eene bark en voeren naar de Borromelsche eilan-
den. Twee ervan zijn arm en eenvoudig, S. Giovanni en Isola deTescatori,
die slechts door visschers bewoond worden. Tusschen de lage hutten leidt
eene nauwe straat, aan zware palen liggen de barken bevestigd en door
de wiegelende netten suist de avondwind. Naakte kinderen spelen in het
oeverzand, oude eenvoud ligt er in de liederen, die uit den mond der
visschers klinken, als zij huiswaarts keeren.
Op de idylle der armoede volgt eene idylle der pracht, zoodra wij op
Isola Bella landen, dat terrasvormig uit de blauwe golven opstijgt. De
tuinen die het eiland nu versieren, werden in de zeventiende eeuw door
graaf Vitaliano Borromeo aangelegd, die donkere grotten en schaduwrijke
alleen op het rotseiland schiep. De aarde, waarin de boomen wortelen,
werd in booten van 't vastland aangevoerd, en nu, na tweehonderd jaar,
is 'het groen hoog opgeschoten en uit de naakte klippen ontstond een
feeëntuin.
Dicht langs den oever op het benedenste terras wordt een breede weg
geheel overschaduwd door oranje- en granaatappelboomen, citroenen en
mirten; de stammen hebben een reusachtigen omvang bereikt, en tusschen
de takken slingeren zich wilde rozenstruiken, en zingende vogels verbergen
zich in het halfdonker. Dan betreden wij een laurierbosch, welks kronen
boven al het andere zich verheffen; daar stond voor meer dan zeventig
aren een jonge man met vlammenden blik, en in gedachten verzonken
sneed hij diep in de bast het woord — battaglia. Zijn naam was Bona-
parte, het was weinige dagen voor den slag van Marengo — een laurier-
boom was het blad waarop hij schreef.
Ook boven in het eenzame paleis, dat zijn front naar den Simplonweg
keert, vinden we nog herinneringen aan den grooten veroveraar; nog
tegenwoordig toont men ons het bed, waarop Napoleon toen sliep en
waarvan geen ander sinds gebruik heeft gemaakt. Maar bij den trots zulk
een' gast te mogen herbergen, voegde zich toch de vrees, en reizigers die
in 1803 het eiland bezochten, verhalen ons, dat het grootste deel der kost-
bare schilderijen en beelden toen verwijdert? was, om ze te onttrekken aan
de „kunstlievende klauwen der Franken."
Het geheele slot, dat tamelijk barok gebouwd is, zooals de tijd waarin het
gesticht werd, medebracht, maakt geen aangenamen indruk en herinnert
ons dien stijven stijl die in de Fransche burchten zijne hoogste uitdrukking
vond. Werkelijk schitterend is de zoogenoemde troonzaal; maar ook de
overige vertrekken met hunne zuilen en marmeren vloeren, met hunne
witte beelden die uit het schemerlicht ons aanzien, hebben iets vorstelijks —
maar 't is eene pracht uit het doode verleden.
Veel minder kunstig en juist daarom oneindig meer aanlokkend is Isola