Boekgegevens
Titel: De globe: aardrijkskundig schetsboek voor school en huis
Auteur: Bos, P.R.
Uitgave: Groningen: J.B. Wolters, 1880
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 200 E 3 (atlas)
URL: https://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_200007
Onderwerp: (Sociale) geografie, cartografie, planologie, demografie: (sociale) geografie: algemeen
Trefwoord: Geografie, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   De globe: aardrijkskundig schetsboek voor school en huis
Vorige scan Volgende scanScanned page
240
welker eeuwg stijgen en dalen een diepzinnig beeld van ons innerlijk leven
aanbiedt, verwijlde de wijsgeer het liefst; hier schreef hij zijne heerlijkste
geschriften. Zijn gemoed was opgewekt, ook dan als zijn geest met de
moeilijkste raadsels zich bezig hield. Want „hier word ik niet door hoop
of vrees benauwd," zegt hij in zijn eerste boek, „geen woord klinkt er
aan mijn oor, geen woord gaat er uit mijn' mond, dat mij zoude kunnen
berouwen. Nooit hoor ik hier met bitter smaden over de menschen spreken."
Bij de aanlegplaats te Como komt in bont gewoel het verkeer op het
meer samen, welks golven dagelijks door de stoombooten worden gekliefd.
Hoe rijk aan kleuren is die drukte, dat op- en neer-, dat heen- en vyeer-
gaan; hoe levendig is het tooneel, als daar ginds bij de kleine dorpen,
waar de stoomboot niet aanlegt, de bark door de schuimende golven snijdt,
tot ze het stoomschip heeft bereikt. In allerijl worden de ladders neerge-
laten, waarlangs men behendig naar beneden klimt in de schommelende
boot; het stoomschip ligt stil, maar toch is alles in rustelooze beweging.
„Aspetti, aspetti," — „partenza Signora," — „Corpo di Dio" (Wacht,
wacht even, — U kan vertrekken, mevrouw, — Sakkerloot!) klinkt het
van alle zijden, en in het volgende oogenblik zucht de machine en werpt
de schoorsteen rookwolken uit; de raderen doen het water schuimen en
het schip stoomt verder. De bark nadert langzaam den oever; een blaauwe
■sluier, die het gelaat eener jonge vrouw bedekte, fladdert in den wind.
Nu zijn ze alleen, gescheiden van het gewoel op de stoomboot, en voor
de jonggehuwden strekken zich tot vlak aan den oever, waar de eenzame
osteria (herberg) uit het groen hun tegenblinkt, weelderige olijvenwouden
en wijndruifranken uit. Lachend groet hen nog deze en gene aan boord
van de stoomboot, wuivende met een witten doek, maar zij zien het niet,
en hun koozend gefluister gaat verloren in het liefelijke koeltje.....
Reeds lang is de bark met haar gelukkig paar voor onze blikken ver-
dwenen; voor ons breidt zich al de tooverpracht uit die de Italiaansche
meeroevers bezitten; villa's bij villa's komen uit het lommerrijke halfdonker
te voorschijn; koele grotten vertoonen zich, omspoeld van blauwachtige
golven, en dan weer groet een kerkje ons van de hoogte, en in koene
windingen slingert zich de weg om de hoeken der rotsen. De eerste be-
roemde villa, die boven alle in de omgeving uitmunt, is de Villa d'Este,
bebouwd door den kardinaal Pompeo Gallio, die daar beneden in het dorp
Cernobbio als zoon van een' visscher geboren werd. Daar had hij zijne
kinderjaren doorgebracht; maar ook toen het purper zijne schouders drukte
en de zorgen, die onzichtbaar in het purper zijn geweven, toen ook keerde
hij dikwijls en gaarne terug en bouwde zijn paleis, waar eens zijne hut
stond. Hier door het donkere groen der taxislanen zag men des avonds
de krachtige gestalte, in roode zijde gekleed, wandelen; achter hem op
eerbiedigen afstand gingen fluisterend zijne geleiders: er waren nieuwe,
gewichtige tijdingen aangekomen van Rome en het Vatikaan. Pompeo
echter bleef bekommerd staan, zoo vaak eene opening in 't geboomte een'
blik op de blauwe golven gunde; hij luisterde naar 't gezang der huiswaarts