Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: http://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
322 ARTIS DICENDI P. IV. LIB. II.
2. Habilus animi, quem dixi, apud priscos oTorpoç i. e. furor
appellatur. Purere enim dicebant, quos numine plenos putabant(l);
quia vero anliquitus poëlae iidem erant vales et sacerdoles, nata
est fabula, poêlas, cum insolilo animorum motu inflammarentur,
spriritu divino agitari ; quare Ovidius :
Eieg.inTi- At sacri vales et divum cura vocamur :
Sunt etiam, qui nos numen habere putent.
Ceterum etsi vehementior hic animi impetus non ubique sit
necessarius , eo tamen sublimis illa et non imitabilis vis , qua
poëta et assurgit ipse et secum iectorem rapit , vel maxime
continetur.
Num sola 407. Sed haec naturae dona, ut in oratore, sic in poëta
natura.
arte et exercitatione perficienda sunt.
A. p 408. Natura fieret laudabiie carmen, an arte,
Quaesitum est : ego nec studium sine divite vena,
Nec rude quid possit video ingenium : alterius sic
Altera poscit opem res et conjurât amice.
Qui studet optatam cursu pertingere metam,
Multa tulit fecitque puer, sudavit et alsit ;
Abstinuit venere et vino ; qui Pythia cantat
Tibicen, didicit prius exlimuitque magistrum :
Nunc satis est dixisse : Ego mira poëmata pango.
SchoL Hoc praeceptum, quod de omni arte dicendi traditur,
hic repetii, quia opponi ei videtur, quod vulgo , poctam
nascL Quia scilicet poësis a communi dicendi ratione toto genere
discreta est, et praeterea nullus in ea mediocritati est locus (n. 465.)
propria quaedam eaque excellens naturae vis requiritur. Haec
vero vis multa utique per se ipsa praestat, non omnia tamen ,
non perfecta.
(1) Nec inepte: ita enim, si veterum scriptis fides, vates et Sibyllae, ora-
cula fundentes, se gerere solebant, ut magis a eaco-daemone in furorem acti,
quam spiritu divino afflati fuisse videantur.
iüÉ