Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: http://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
BT
304 ARTIS DICEXDI P. III. MB. IV.
Saepe nullam staluunt, nisi forte illam communem : Laudan-
dus est, vel Magnus Sanclus fuit; sed ideo etiam laudatio ipsa
communis, ut non raro, paucis mutatis, diversis accommodari
possit.
Quid pro- Neque vero ipsa semper sanctimonia illius, qui lauda-
ponendnm. • j u i j • l -l
tur , proponi debet, sed varia sunt capita, quae accom-
modate ad panegyrici finem tractari possunt.
Generatim quidem optime fit propositio de propriis Sancti
moribus sive, ut ajunt, spiritu; at saepe etiam pro utilitate au-
dientium statui potest de singulis, quibus excelluit, virtutibus;
de munere, quod gessit; de viis et rationibus, quibus sanctita-
tem consecutus est; de impedimentis, quae superavit; tum etiam
de Providentia divina, in ejus vita luculenter comperta; de
gloria coelesti; de cultu in terris : ex bis enim omnibus per-
saepe insignis et propria Beati laus elucet.
Quaedispo- Argumenta autem, quibus confirmatur propositio, nunc
»itio. „ . ....
ex universa Sancti vita, nunc ex uno aliquo vitae spatio
sumuntur ; porro si ex vita universa, saepe naturalem
temporis ordinem servare poterimus, ut primo loco trac-
temus, quae ad ortum et pueritiam pertinent, deinde quae
ad adolescentiam, atque ita porro singulis vitae partibus
propositum tuentes: cui tamen rei non ita inhaerendum
est, ut reliqua disponendi praecepta negligantur (n. 327-331.)
442. Verumtamen ut anta cum forma tum maxime tra-
Generapa- '
negyrici. ctationc utamur, advertere debemus, duo esse panegyrici
genera, unum, quod totum in exornando positum est:
alterum , quod ad doctrinam et exhortationem praecipue
est accommodatum.
Prius illud genus, quod adamaverunt Itali, mera est lauda-
tio, ideoque multum habet ornatum et dignum quendam splen-
dorem; doctrinam autem perbrevem. Allerum, a Gallis magis
frequenlalum, ea, quae in laudem Sancti, breviter plerumque
prolata sunt, in usum eorum, qui audiunt, longiori sermone
traducit; quare in hoc genere stylus saepe eliam tenuis esl in