Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: http://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
DE DISPOSITIONE. 261
illusiratio et emdentia nominatur, quae non tam dicere videtur,
quam ostendere: et alTectus non aliter, quam si rebus ipsis in-
lersimus, sequentur. An non ex his visionibus illa sunt:
Excussi manihus radii, revolutaque pensai et, Aen. 9,476.
— Levique patens in pectore vutnus; . n»
et equus ille in funere Pallantis,
— 2)0sitis insignibus •
It taerymans, guttisque humectât grandibus ora*
Sic autem animi impetum sui orator in dicendo seque- OQ^d ser-
' ^ vanaum.
tur, ut inter medios hos motus et visiones judicium in
mente, velut quietus in puppi gubernator, resideat, vi-
gilans et regens omnia, ut nec ipsa verba aut gestus sine
consilio prodeant.
Si enim orator vel motuum aestu vei mentis agitatione ab-
reptus, et sui quasi impos coeperit tumultuari; et satietatem
pariet, et decori rationes negliget, et in se ipse nunc raisera-
tionem nunc contemptum movebit.
357. II. Summa deinde cura necessaria est, ut haec ^e
' audi tore.
pars orationis ad illorum, qui audiunt, cum naturam et
conditionem, tum maxime praesentem affectionem accom-
modetur.
1. Non omne genus hominum in eosdem motus pronum aut
lenlum est: quod fuse docet Aristoteles Rhet. 2, 2-20. Nobis
satis fuerit monuisse, vitae usum et sui ipsius cognitionem ad
hanc rem plurimum conferre.
2. Equidem cum aggredior ancipitem causam et gravem ad ©eor. 2,44.
animos judicum pertractandos ; omni mente in ea cogitatione eu-
raque versor, ut odorer, quam sagacissime possim, quid sen-
tiant, quid existiment, quid exspectent, quid velint, quo deduci
oratione facillime posse videantur. Si se dant, et sua sponte,
quo impellimus, inclinant atque propendent, accipio quod da-
tur, et ad id, unde aliquis flatus ostendilur, vela do. Sin est
integer quietusque judex, plus est operis. Sunt enim omnia di-
ccndo excitanda, nihil adjuvante natura. Sed tantam vim habet