Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: http://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
110 ARTIS DICENDI T. I. CAP. XI.
3. Sex. Rufus narrat : Hispanias per Beciinum Bruhim ohii-
nmnus, et usque ad Gades et Oceamm permnimus. Haec ita
Fiorus: Decimus Brutus atiquanto latius Gattaecos atque omnes
Galtaeciae populos formidatumque militihus fluinen ohlivionis^ pe-
ragratoque victor Occant littore non prius signa convertit^ quam
cadcntem in maria 'solcm ohrutumque aquis ignem non sine quo-
dam sacrilegii metu et horrore dcprehendit.
X
Quarehaec 151. Hacc aiitcm Ideo a plerisque laudantur, quod ser-
rlaceant. * ^ ' ^
Qt. 2,5.cf. rectus et secundum naturam enuntiatus nihil habere
luiu. Scciq-
ex ingenio videtur, illa vero, quae utcumque deflexa sunt,
tanquam exquisitiora miramur.
Hoc ipsum autem corruptis moribus aftribuit Seneca: (1)
Ep. 114. Quare quibusdam temporibus provenerit corrupti generis oratio,
quaeris, et quomodo in quaedam vitia inclinatio ingeniorum
facta sit, ut aliquando inflata expticatio vigeret, aliquando in-
fracta et in morem cantici ducta, quare alias sensus audaces et
fidem egressi placuerint, alias 'abruptae sententiae et suspicio-
cae, in quibus plus est intelligendum, quam audiendum; quare
aliqua aetas fuerit, quae transiationis jure uteretur inverecunde.
Hoc, quod audire vulgo soles, quod apud Graecos in prover-
bium cessit, talis hominibus fuit oratio, qualis vita. Quemad-
modum autem uniuscujusque actio dicenti similis est, sic genus
dicendi aliquando imitatur publicos mores. Si disciplina civita-
tis laboravit, et se in delicias dedit, argumentum est luxuriae
publicae orationis lascivia, si modo non in uno aut altero fuit,
sed approbata est et recepta. Non potest alius esse ingenio, alius
animo color, si ille sanus est, si compositus, gravis, tempe-
rans, ingenium quoque siccum ac sobrium est.... Cum assuevit
(1) Kon ea est mens nostra, ut hujus corruptelae singulos, qui dicendi vitiis in-
dulserint, accusemus, Quamvis enim in unoquoque magna soleat esse vitae et ora-
tionis similitudo, tamen singulornm judicium aliis etiam rebus corrumpi potest.
At ubi commnniter haec dicendi vitia placuerint, communis etiam vivendi licen-
tia animos corniperit necesse est.