Boekgegevens
Titel: Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Auteur: Kleutgen, Josephus
Uitgave: Silvae-Ducis: Apud Verhoeven fratres, 1855
Ed. altera, emendata et aucta; 1e uitg.: 1847
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: IWO 1167 D 6
URL: http://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_205865
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Latijnse taalkunde
Trefwoord: Latijn, Retorica, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Ars dicendi priscorum potissimum praeceptis et exemplis
Vorige scan Volgende scanScanned page
, 106- ARTIS DICEXDI P. I. CAP. IX.
praedulcia et abundanlia et arcessita et exsullanlia sub idem
nomen cadunt, denique xayJ^ijXoy vocatur, quidquid est ultra ^
virtutem^ quoties ingenium judicio caret, et specie boni
tur : omnium in eloquentia vitiorum pessimum. Nam cetera/o^^^
cum vitentur, hoc petitur. — Hoc igitur est illud corruptim
dicendi genus, de quo tam saepe veteres.
14-6. Mala haec, quam dixit Fabius, ornatus affectatio,
duobus praecipue se modis prodit, cultu nimio et vitiosa
superlatione.
Quiddeni- 1. Nimio culto peccant, qui superstitiosa quadam dili-
mio cnltu.
gentia orationem expoliunt, ac venustates exquisitas per
■ omnes orationis partes frequentant.
1. Diligentior cura, quae se ostendit, ut in vita, sic in ora-
tione displicet, quia naturam, quam perficere deberet, extermi-
nât. Hinc talis oratio frigida nec corpori vivent!, sed cereae
imagini, fuco et pigmentis illitae, similis.
De or 8,5. 2. Ut porro conspersa sit oratio quasi verborum sentiarum-
que floribus, id non debet esse fusum aequabiiiter per omnem
orationem, sed ita distinctum, ut sint quasi in ornatu disposita
quaedam insignia et lumina. Genus igitur dicendi est eligendum,
quod non solum delectet, sed etiam sine satietate delectet.
In quibus 147. Hoc vitium praecipue in sententiosa illa brevitate,
xi'mo^"^ antithetis et longe maxime in acumine notatur.
Ibid. 1. Generatim ea, quae maxime sensus nostros impellunt vo-
luptate, et specie prima accerrime commovent, ab iis celerrime
fastidio quodam et satietate abalienamur. Nam omnibus in re-
bus voluptatibus maximis fastidium fmitimum.
Inst, poet 2. Vix est, monet Juventius, ut qui studet acute omnia dicere,
5 2 1
' ' ' non dicat pleraque frigide, et quaesitam acumine uno alterove
non inepto laureolam ingenii sexcentis aliis contorlis infertisque
corrumpat. — Exempla profert ex Lucano , qui de Pompejo :
Coelo legitur, qui non habet urnaim — quasi id non de pro-
jecto cujusvis malefici cadavere dici possit; et: Victrix causa
Diis placuit; vicia Catoni; quo Catoni altiores sensus, quam ip-