Boekgegevens
Titel: Parijs in Amerika
Auteur: Laboulaye, Édouard René Lefebvre; Falkland, Samuel
Uitgave: Rotterdam: Nijgh, 1864
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: PK 69-50
URL: http://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_203708
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Franse letterkunde
Trefwoord: Vertalingen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Parijs in Amerika
Vorige scan Volgende scanScanned page
198
voud. Waarom altijd uitgegaan ? De wereld eu hare
vermaken leiden slechts tot rustelooze gejaagdheid en
verveling. Blijf te huis. Zoek uw geluk in eigen wo-
ning; schep er behagen in om u aan den wil van uwen
man te onderwerpen; wordt de koningin van dien bijen-
korf, waarin de Voorzienigheid u geplaatst heeft. Och,
Jenny! Waarom zijn wij niet meer in Amerika; daiir
waren we zoo gelukkig en tevreden I"
Mijne vrouw die zeer getroffen was en van aandoening
in mijne armen weende, wond zich bij deze laatste woor-
den uit mijne omarming los en deinsde met zigtbaren angst
terug. Henri ontving mijne liefkozingen met een stroef
gelaat en een koel hart. Susanne alléén hing mij aan
den hals en schreide bitter.
//Kom, doctor, kom !" — riepen de kolonel en Reynard.
Zij traden binnen, grepen mij ieder bij een arm en sleep-
ten mij mede; eer ik het wist zat ik naast hen in het
rijtuig.
Ik vroeg den kolonel waar het duël zou plaats heb-
ben. Hij antwoordde, dat hij het zelf niet wist. De
secondanten van Olybrius hadden op zich genomen voor
het terrein te zorgen en nu volgde onze koetsier een-
voudig het rijtuig van den doctor. De kolonel stak een
cigaar op en ik, ik verzonk in diep gepeins. Ik dacht
aan Truth, Humbug, Green, Zambo en Martha; ik dacht
mij terug in dat heerlijke Amerika, dat mij door zijne
liberale en maatschappelijke' instellingen had betooverd,
zóó, dat ik mij in mijn eigen vaderland, in mijn eigen
familiekring, niet meer te huis gevoelde. Wat genoot
men niet meer vrijheid in Amerika dan in Frankrijk
Wat waren Jenny, Susanne en Henri däär niet geheel
anders dan hier!... Het rijtuig hield stil; wij stap-
ten uit en ik zag met eenige verwondering dat we ons
bevonden voor een somber gebouw, dat door een tuin
omgrensd en door een hek van den openbaren weg afge-
sloten was. Keynard, die zich inmiddels met Olybrius in
contact had gesteld, kwam mij mededeelen dat het twee-
gevecht in dezen tuin moest plaats hebben. Hij noodigde