Boekgegevens
Titel: Fransche spreekoefeningen tot gelijktijdige beoefening van de spraakkunst en de gesproken taal: middelcursus
Auteur: Storm, Johan; Robert, C.-M.
Uitgave: Groningen: J.B. Wolters, 1892
2e Ned., herz. uitg.
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 8245
URL: http://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_201890
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Franse taalkunde
Trefwoord: Frans, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Fransche spreekoefeningen tot gelijktijdige beoefening van de spraakkunst en de gesproken taal: middelcursus
Vorige scan Volgende scanScanned page
84
VERGELIJKING.
prendre à mieux se gouverner.
La discipline de la vie de
marin le rendra meilleur.
dan beter leeren beheerschen.
De tucht van het zeemans-
leven zal hem beter maken.
I'IIHASEOI.OGIK
La raison du plus fort est toujours
la meilleure. (Lafontaine.)
De deux maux il faut choisir
le moindre.
Le chemin le plus long (le plus
long chemin) est le pire; le
chemin le plus court est le
meilleur.
Prendre par le plus long.
J'ai pris par le plus court.
On prend un roman plus ou
moins bon, et on le traduit
tant bien que mal, sans
rien payer à l'auteur; tant
pis * pour l'auteur! L'au-
teur a le dessous, que voulez-
vous?
Il faut que nous ayons une con-
vention de (sur la) propriété
littéraire et cela plus tôt que
plus tard (le plus tôt possible).
Il n'est pire eau que l'eau (celle) f
qui dort.
La fourmi n'est pas prêteuse;
Het recht is immer aan de zijde
van den sterkste. (Geweld
gaat boven recht).
Van twee kwaden moet men
het minste kiezen.
De langste weg is de slechtste;
de kortste weg is de beste.
Den längsten weg inslaan (kiezen).
Ikbendenkortsten weg opgegaan.
Men neemt een meer of min-
der goeden roman, en men
vertaalt hem zoo goed en
zoo kwaad als het gaat, zon-
der den schrijver iets te be-
talen ; de schrijver moet maar
toezien! De schrijver vaart
er het slechts bij, dat is nu
eenmaal zoo.
We moeten een overeenkomst
hebben voor den letterkun-
digen eigendom, en dat hoe
eer hoe beter.
Stille waters hebben diepe gron-
den.
De mier leent niet gaarne;
' Deze uitdrukking heeft een zekere bijbeteekenis van onverschilligheid
of minachtend medelijden „met den armen drommel van een schrijver."
t Vean beter dan celle (G. Paris).
Ül