Boekgegevens
Titel: La langue parlée ou Entretiens instructifs et amusants: traduction libre de: English as it is spoken de B.S. Berrington
Auteur: Reinders, J.M.; Berrington, B.S.
Uitgave: La Haye: Haagsche Boekhandel en Uitgevers-Maatschappij, 1897
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 7768
URL: http://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_201766
Onderwerp: Taal- en letterkunde naar afzonderlijke talen: Franse taalkunde
Trefwoord: Frans, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   La langue parlée ou Entretiens instructifs et amusants: traduction libre de: English as it is spoken de B.S. Berrington
Vorige scan Volgende scanScanned page
117
lioord, ik geloof, dat het spoken
waren.
Spoken, denk je dat, Jane?
■Ja, mijnheer, geen mensche-
lijk wezen loopt zoo.
Geloof je dan, Jane, dat het
hier in huis spookt?
Ja, ik wel, mijnheer.
Ik sprak van morgen met
den melkboer over het vreese-
lijke gedruisch, en hij vertelde
mij, dat de laatste bewoners
dit huis hebben verlaten, omdat
ze het niet langer konden uit-
houden.
Och, allemaal gekheid , Jane,
geloof toch niet aan zulke malle
(domme) praatjes!
Maar het is geen gekheid,
mijnheer; het is overal bekend,
dat de vader van den huisbaas
eiken nacht op zijne pantoffels
rondloopt.
Nu, spreek er maar niet meer
over, Jane, je kunt gaan.
Ja , maar ik durf niet langer
in dit huis blijven, mijnheer,
wil u mij als 't u belieft toestaan,
dat ik over een maand vertrek.
Heel goed, Jane, maar je
bent eene dwaze meid.
je crois que c'étaient des
revenants.
Des revenants, penses-tu cela,
Jeanne ?
Oui, monsieur, aucun être
humain ne marche comme ça.
Penses-tu donc qu'il y ait
des esprits dans cette maison?
Oui, moi bien, monsieur.
.Je parlais ce matin avec le
laitier sur l'effrojable bruit,
et il me raconta que les der-
niers habitants ont dû démé-
nager, ne pouvant plus long-
temps habiter la maison.
Oh, Jeanne, ne crois pourtant
pas à un si sot(si niais) bavardage,
c'est tout à fait absurde, bête !
Mais, monsieur, ce n'est pas
absurde du tout ; on sait partout
que le père du propriétaire se
promène chaque nuit en pan-
toufles par toute la maison.
Allons, Jeanne, n'en parle
plus. Tu peux t'en aller.
Oui, mais, monsieur, je n'ose
plus longtemps rester dans cette
maison, veuillez me permettre
de partir dans un mois.
Très bieu, Jeanne, mais tu
es une drôle de fille.