Boekgegevens
Titel: Leesboek voor de volksschool
Deel: Dl. 8 Bonte steenen
Auteur: Leopold, L.
Uitgave: Groningen: J.B. Wolters, 1875
5e, herz. dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 6038
URL: http://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_201247
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Leesboek voor de volksschool
Vorige scan Volgende scanScanned page
35
melken, of om op het land te werken; maai- God laat al
veel dingen geschieden in de wereld!"
Over deze loftuitingen verblijd, zegde het meisje met eenen
fleren glimlach: »Is het anders niet? Laat ze nu maar
komen; ik zal schrijven tegen de beste. Nu heb ik eerst
het recht briefken gevonden. Luistert, het is nog niet gedaan/'
T>Och Jan, dat ge het wist, ge zoudt ons al gauw tijding
laten.
»De klaver is mislukt van het slecht zaad en daarenboven
dat hij bevrozen isj maar onze speurie lacht u toe, als ge ze
ziet: zoo malsch als boter. En het koorn heeft wat geleden van
de droogte: maar toch, onze Lieve Heer heeft ons gezegend met
schoone boekweit en veel vroege pataten En de Champieter
is getrouwd met een meiske van Pulderbosch. — Jan-Sus, de
metser, is van het dak van den brouojer op den rug van onzen
ouden smid gevallen, en de smid ligt over dood, och arme.""
Het meisje zweeg.
»Is dat nu alles?" vroeg de moeder met mismoed. »Zoudt
gij hem niets zeggen van onze konijnen, Trien?" —
»Ach, ja, dit heb ik vergeten----Zie het staat er al."
nGrootoader heeft een konijnenkot in den stal gemaakts ze
zijn zoo vet als dassen, maar de grootste moet blijven leven,
totdat gij weerkomt^ Jan: dan zullen wij eens lekker smullen!'*
Allen schoten in eenen blijden lach; het jongske, de alge-
meene vreugde ziende en zelf ontroerd door het woord
smullen, klapte in de handen. Maar bij ongeluk ontmoette
zijne hand het koffiekoppeken zoo geweldig, dat het over
de tafel rolde en den inkt als eene zwarte beek over den
schoonen brief uitstortte.
De lach verdween van aller gelaat; men bestaai'de elkan-
der bedeesd en zwijgend, men hief handen en oogen ten
hemel, terwijl Pauwken, bevreesd voorslagen, op voorhand
huilde en kermde, dat de ooren er van scheurden.
Langen tijd werd het kind met verwijtingen overladen, en
Aurdappols. -) Veldwachuir (garde champctre).