Boekgegevens
Titel: Stofgoud
Serie: Leesboek voor de volksschool, 7
Auteur: Leopold, L.
Uitgave: Groningen: J.B. Wolters, 1884
4e dr
Auteursrechten: Zie auteursrechten
Citeerinstructie: Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam, UBM: Obr. 6022
URL: http://schoolmuseum.uba.uva.nl/bookid/LCSM_201234
Onderwerp: Communicatiewetenschap: lezen
Trefwoord: Lezen, Leermiddelen (vorm)
Bekijk als:      
Scan: Afbeeldinggrootte:
   Stofgoud
Vorige scan Volgende scanScanned page
• \ r
■ 72
leven bezield, legeren ze zich aan de bron in de schaduw der palmen,
rusten uit van hun langen tocht en vergeten de zorgen en moeiten,
die hen nog wachten
Water! Door fijne buisjes stijgt het in den halm op en helpt de
gouden aar voeden en vormen. In den stam des booms rijst het omhoog,
dringt door talcken en twijgen, geeft leven en kracht aan het blad en
doet de vruchten zwellen. Het stroomt door onze aderen, het parelt
op ons voorhoofd en schittert in ons oog. Het stilt den dorst van den
gezonde en matigt de brandende koortshitte van den zieke. In den
schoot der aarde verbindt het zich met geneeskrachtige stoffen en bruist
en springt uit de aarde op in bronnen, waarbij duizenden van arme
zieken genezing zoeken en vinden.
Water! Als een slaaf, dient het ons, reinigt het ons, bereidt het
voor ons dag aan dag onze spijzen. Verbonden met het vuur, maar nauw
ingesloten in een' ijzeren kerker, ontwikkelt het reuzenkrachten, drijft
het onze schepen voort tegen wind en stroom in, voert het ons met
groote snelheid naar de verste oorden der aarde, verricht het, als een
getrouwe knecht, allerlei bezigheden in onze fabrieken.
Dan ook wijzigt het gestaag den vorm der aarde: heuvels en bergen
veranderen allengs van gedaante, hoogten worden geslecht, dalen gevuld,
duinen en eilanden gevormd.
Ook zijne eigen gestalte ondergaat eene verbazende verandering: het
bevriest en het legt zich over den stroom, als eene kristallen brug, valt,
als dons, van den hemel en gloeit op de toppen der bergen, als eene
zee van rozen, in het licht der morgen- en avondzon.
Water, ja, water! Dat woord brengt mij duizenden dingen voor
den geest, en, wanneer ik het water ook maar als eenvoudigen dauw-
droppel op een grashalmpje zie schitteren, gelijk een edelgesteente, of,
gelijk eene parel, in den kelk eener bloem — ik zou het niet kunnen
volprijzen.
Water is een kostelijke, een edele schat.